شماره ۲۱۱ - به روزگار شبی گر دهد وصالم دست

به روزگار شبی گر دهد وصالم دست
خروس بانگ برارد سبک نباید جست ۱

ستیزه ی شب وصل آمدست روز فراق
مدارِ دور بر این نقطه می رود پیوست ۲

چو هیچ ماهرخی نیست بی رقیب و ذنب
چرا رضا ندهم بر قضا به حکم الست ۳

میان ما و غم دوست در خروج و دخول
به جان دوست اگر هیچ امتناعی هست ۴

رقیب گفت برفتی و توبه بشکستی
که دور چشم بد از توبه ی تو توبه پرست ۵

ز درد طعنه ی او گفتمش تو را چه زیان
اگر درست بود توبه ی من ار بشکست ۶

جهانیان بشنیدند و آفرین کردند
زهی نزاری قلّاشِ رندِ عاشقِ مست ۷

قلندری ام وشنگوَلی و خراباتی
به زور، زهدی بر خود نمیتوانم بست ۸

بسا که در حقِ ما محتسب چو صبحِ نخست
دروغ گفت ولیکن به راستی بنشست ۹

همان به است که انصاف خویشتن بدهم
که بی جواز ره از باژخواه نتوان رست ۱۰