شماره ۲۱۶ - من پیش از این که داشتمی پای دل ز دست

من پیش از این که داشتمی پای دل ز دست
هرگز نرفتمی ز پی بی دلان مست ۱

تا دل به دست بود ز دستم نرفت کار
واکنون که دل ز دست بدادم شدم ز دست ۲

برخاست از سر همه اکوان کفرو دین
هرشیردل که بر سر کوی بلا نشست ۳

نازک دلان بمانده در تیه حیرت اند
تا برکه راه بازگشادندو بر که بست ۴

همّت بلند بایدو بازوی دل قوی
گرآسمان شود بمثل همچو خاک پست ۵

در پشت امتحان دل آور نیامده است
از بار طعنه های ملامت گران شکست ۶

چندان که مرد مولع جانست در بلاست
چون ترک جان گرفت ز دام بلا بجست ۷

از دل چه لاف میزنم آخر کدام دل
آخر چه آید از بزه کاری هواپرست ۸

از دوست قانعم که نسیمی رسد به من
هرکو ز هجر و وصل برون شد ز خود برست ۹

ای باد از زبان نزاری بگو به دوست
کاخر شمامه ای ز عرق چین بما فرست ۱۰