شماره ۲۴۹ - جماد بی خبرست از خروشِ بلبلِ مست

جماد بی خبرست از خروشِ بلبلِ مست
به باغ باده خورد هر که را حیاتی هست ۱

ز عیش بهره ندارد کسی که وقتِ بهار
به پایِ گل نگرفته ست جامِ باده به دست ۲

خوش آن خورد که به شب خیزد و به گه خفتد
نه آن که روز برآید ز خواب باز نشست ۳

صبوح سنّتِ اهلِ دل است خاصه چنان
که آفتاب بر آید فرو شود سرمست ۴

شکستِ ما مکن ای عاقل آبگینۀ خود
ز سنگِ عشق نگهدار کانِ ما بشکست ۵

بیار ساقیِ مجلس که زهر نوش کنیم
که انگبین بود از دستِ تیره روی کبست ۶

یکی دو پایه فرود آی و عارفان را بین
بلی بگفته و برکف گرفته جامِ الست ۷

نزاریا نظر از بودِ خویشتن بردار
به قبله معتقدی پس به جهل بت مپرست ۸

تو مردِ لاف نیی هر درخت را نرسد
که هم چو سرو بلندی کند به قامتِ پست ۹