شماره ۳۷۵ - ای حقه ی نقد جان بر طاق دو ابرویت

ای حقه ی نقد جان بر طاق دو ابرویت
وی حلقه ی جان و دل پیرامن گیسویت ۱

تشویش خردمندان از باد صبا بودی
گر هیچ گذر کردی بر سلسله ی مویت ۲

از پیرهن یوسف تا بیش نگوید کس
بر باد فشان یک شب سامک چه ی خوش بویت ۳

شاید که کند دعوی کز خلد همی آیم
آن را که گذر باشد بر خاک سر کویت ۴

وصف لب شیرینت چون من که کند الّا
هنگام شکر خوردن طوطی سخن گویت ۵

چون جام به کف گیری با آن همه گیرایی
گرمی نکند صهبا با نازکی خویت ۶

تا چشم زدم بر هم بربود مرا از من
ختم است فسون کردن بر غمزه ی جادویت ۷

جز با تو نمی باشم زیرا نتوان بودن
در مظلمه ی هجرت بی مشعله ی رویت ۸

بی چاره نزاری را مرجع تو و ملجأ تو
عیبش نتوان کردن گر میل کند سویت ۹