شماره ۴۱۰ - اگرم باز ملاقات میسّر گردد

اگرم باز ملاقات میسّر گردد
بخت باز آید و ادبار ز من برگردد ۱

گرچه با هم چو منی وصلِ تو از رویِ قیاس
صورتی نیست که در عقل مصوّر گردد ۲

هم بکوشم که به هر گاه که یک روی کنند
هر چه مطلوب بود زود میسّر گردد ۳

نیک بخت است که بر خاکِ سر کویِ حبیب
رخصتی یابد و چون خاک مجاور گردد ۴

بختِ من بین که رقیبم چو ببیند از دور
با گران جانی در حال سبک بر گردد ۵

سرِ مویی نکند در دلِ سنگینش اثر
گر به سیل آبِ سرم خاک به خون تر گردد ۶

گردِ کویِ تو به بویِ سرِ زلفت گردم
هم چو پروانه که بر شمعِ معنبر گردد ۷

گوشه یی بر فکن از برقع و طلعت بنمای
تا به دیدارِ توم دیده منوّر گردد ۸

روزگاری ست که بر ماهِ تو مهر آوردم
دلِ حر با صفتم ز آن همه بر خور گردد ۹

هر که را آرزویِ مهر و وفا خواهد کرد
چون نزاری ز پیِ ازهر و مزهر گردد ۱۰