شماره ۴۴۸ - وه چه غم بود که بختم به تو منسوب نکرد

وه چه غم بود که بختم به تو منسوب نکرد
صبر از این بیش که من می کنم ایوب نکرد ۱

این ملامت که من از هجر تو با خود کردم
در فراق پسر گم شده یعقوب نکرد ۲

قلم از جور تو بر حرفِ غمی ننهادم
کِم خیال تو سیه روی چو مکتوب نکرد ۳

ساغری می که به من داد به یاد لب تو
که ز بس گریه کنارم می مقلوب نکرد ۴

آخر ای دیده حجاب از من مسکین چه کنی
در مثل خوب نگویند که نا خوب نکرد ۵

روی من آینه از آهن چینی پندار
روی زیبا کسی از آینه محجوب نکرد ۶

با که گویم که رقیب آنکه مرا دشمن بود
کرد بر درد دلم رحمت و محبوب نکرد ۷

من بدین واقعه خاصم ، نه که کس در رهِ عشق
پای ننهاد که سر در سر مطلوب نکرد ۸

سر ز بیداد نزاری چه کشی تن در دِه
کو دلی کز ستم عشق لگد کوب نکرد ۹