شماره ۴۴۷ - مرا مسخّر عقل مجاز نتوان کرد

مرا مسخّر عقل مجاز نتوان کرد
که رند را به ستم توبه باز نتوان کرد ۱

من آن نیاز کنم در شبی به می خوردن
که در نماز به عمر دراز نتوان کرد ۲

کجا فسرده دلان را سماع ذوق دهد
چو سوز سینه نباشد نیاز نتوان کرد ۳

شدم به مسجد و گفتم نماز بگزارم
که هم به کُل در طاعت فراز نتوان کرد ۴

خیال دوست به من گفت روی برگردان
که در دو قبله به یک دل نماز نتوان کرد ۵

ملالت از عقبِ عاشقان کنند ولی
ز پیش حکیم ازل احتراز نتوان کرد ۶

بهشت نسیه نمی بایدم به طاعت نقد
که این معامله با اهل راز نتوان کرد ۷

به زعم مدعیان ، عیش تازه خواهم داشت
که خوز هم دم دیرینه باز نتوان کرد ۸

فدای دوست کند جان نزاری و محمود
چه جان بود که فدای ایاز نتوان کرد ۹