شماره ۵۴۰ - از مبادی که مرا سر به جهان در دادند

از مبادی که مرا سر به جهان در دادند
هیچ شک نیست که بی فایده نفرستادند ۱

جام و جان هر دو ز یک میکده همره کردند
عشق و می هر دو به من ز اول فطرت دادند ۲

دولت راه روانی که رسیدند به عشق
شادی جان کسانی که به من دلشادند ۳

حکم لشکر کش ارواح مبدل نشود
تا در آن تفرقه هر کس به کجا افتادند ۴

ما چه دانیم که بر ما چه قلم رانده اند
ظاهر آنست که در باطن ما بنهادند ۵

آفرینش چو برینست ز مبدای وجود
بنده لاله رخانم که چو سرو آزادند ۶

گرنه از بهر جگر خوردن و جان کندن ماست
امهات این همه دل درد چرا می زادند ۷

عاقلان در پی لیلی صفتان مجنوند
عاشقان بر لب شیرین سخنان فرهادند ۸

زاهدان در خبرند از من و یاران که چو من
مست از رایحه راحِ کدیر آبادند ۹

طاقت بار ملامت نبود هر کس را
خاصه قومی که درین مرتبه بی بنیادند ۱۰

مظلم ام روز منم وای بر آن ها فردا
مَثَل تخته و شاگرد و سر استادند ۱۱

تو و خلوتگه احباب علیرغم عدو
باده پیمای نزاری دگران بر بادند ۱۲