شماره ۶۱۲ - هرگز گمان مبر که کنم با تو دل دگر

هرگز گمان مبر که کنم با تو دل دگر
با تو بر آن سرم که برم دوستی به سر ۱

ما را به اختلافِ زمان التفات نیست
بر ما به هیچ نقصِ مودّت گمان مبر ۲

نه‌نه روا مدار که بعد از وفایِ عهد
هرگز کند خلافی تو بر خاطرم گذر ۳

گر اقتضایِ دور کند هفته‌ای خلاف
تشنیع بر قضا نتوان زد بدین قدر ۴

در بابِ عرضِ بندگی ات گر مقصّرم
آن به که با مشاهده اندازم این سمر ۵

با لطفِ خود بگوی که چون زابتدا مرا
کردی قبول باز مگیر آخر آن نظر ۶

تا حاسدان گویند از بی‌قدم گریز
تا طاعنان نگویند از بی‌وفا حذر ۷

روی و ریا نه کارِ محبّانِ صادق است
هر جا محبّت است دل از دل دهد خبر ۸

گر بند بند باز گشایند چون قباش
صادق چو کوه بسته بود در وفا کمر ۹

سالک درین منازل و مرحل کسی بود
کز خویشتن به پای ارادت کند سفر ۱۰

آری نزاریا من و ما چیست جز حجاب
از خویشتن به در شو و از خود به در نگر ۱۱

تا بر تو باز صورتِ فطرت شود عیان
وز برزخِ مخیّله بیرون شوی مگر ۱۲

ماییم و دوستی غمِ دشمن نمی‌خوریم
مَی می‌خوریم نه غم تو نیز غم مخور ۱۳