شماره ۷۱۶ - ای زلف تو تکیه کرده بر گوش

ای زلف تو تکیه کرده بر گوش
وی جعد تو حلقه گشته بر دوش ۱

ای کرده تنم ز عشق مفتون
وی کرده ولم ز رنج مدهوش ۲

چون رزم کنی و بزم سازی
ای لاله رخ سمن بنا گوش ۳

گویند ترا مه قدح گیر
خوانند تورا بت زره پوش ۴

گیرم که شبی مرا به خلوت
تا روز نگیری اندر آغوش ۵

نیکو نبود که بیگناهی
یک باره کنی مرا فراموش ۶

هر گه که کنم عتاب با تو
عمدا ببری ز خویشتن هوش ۷

گیرم ندهی جواب من خوش
باری سخنی به طبع بنیوش ۸

می کرد نزاری تو تا صبح
از ناله من جهان پر از جوش ۹

یارب شب تو مباد هرگز
زان گونه که من گذاشتم دوش ۱۰