شماره ۷۵۹ - صخره ای بر راهِ ما بود از خیال

صخره ای بر راهِ ما بود از خیال
برگرفت آن صخره را از ره جمال ۱

غمزه ای کردند از طرفِ نقاب
عقلِ ما زان غمزه حالی کرد حال ۲

آه از آن شکل و شمایل آه آه
دل ببرد از ما بدان غنج و دلال ۳

دل ز بی صبری چو ذرّه مضطرب
جان به نورالعین در عینِ وصال ۴

عقل از آن زد دست در فتراکِ عشق
تا نصیبی یابد از دورِ کمال ۵

هرگز این دورش نباشد بهره ای
گردِ سر گردد چو دورانِ محال ۶

دل منه بر نسیۀ رای و قیاس
نقد بطلب تا بیابی ارزِ حال ۷

راویان انصاف را چون کرده اند
هم چون کاه آن خر بطلان را در جوال ۸

خلق را چون در ضلالت می برند
وآن نگون ساران نترسند از وبال ۹

هی نزاری چیست این ، دیوانه ای
چشم می دار از دلیری گوش مال ۱۰