شماره ۸۳۷ - ز بس مشقّت و محنت که در سفر بکشیدم

ز بس مشقّت و محنت که در سفر بکشیدم
به جان رسیدم و در آرزوی دل نرسیدم ۱

جهان بگشتم و بر کوی دوستان بگذشتم
به بخت و طالعِ خود کس ندیدم و نشنیدم ۲

به داستان برم آن گه به دوستان بنویسم
ملامتی که کشیدم قیامتی که بدیدم ۳

رواست گر بچکد خونِ جانم از رگِ دیده
چرا به تیغِ وداعش ز رویِ دوست بریدم ۴

رسید آن چه رسید از جفایِ چرخ به رویم
بسا که دست به دندانِ اعتبار گزیدم ۵

به اختیار مرا چون عَلَم نمود به عالم
کسی که از همه عالم به اختیار گزیدم ۶

نه مرغ در قفس الّا رهِ خلاص نجوید
به آرزو طلبم ره بدان قفس که پریدم ۷

ندانم ار برسد قدرِ جامِ وصل به دستم
کنون که شربتِ قاتل ز جامِ هجر چشیدم ۸

نزاریا به قدم استوار باش رها کن
ز روزگار شکایت مکن که جور کشیدم ۹