شماره ۸۵۴ - من زدست ساقیان غیب صهبا می خورم

من زدست ساقیان غیب صهبا می خورم
تا نپنداری که در بیغوله تنها می خورم ۱

مونسم کروبیان‌اند و گمان خلق آنک
با مقیمان مقامات زوایا می خورم ۲

کرده زانوها به کش بنشسته خوش در کنج خویش
باده با فردوسیان پیدا و پنهان می خورم ۳

هم ز بی ترتیبی و بی التفاتی های ماست
گر قفایی گه گه از بد خوی حاشا می خورم ۴

بی محابا رفته ام تشنیع ازین جا می زنند
راز پیدا کرده ام سیلی ازین جا می خورم ۵

اختیاری نیست هر کس را کز آن می می دهند
نیست بر من عیب اگر دیوانه آسا می خورم ۶

عاقلان گو بر من بی دل مگیرید این خطا
مست لا یعقل شدستم بی محابا می خورم ۷

تا نپنداری به خود در می تصرف می کنم
بر کفم هر دم سروشی می نهد تا می خورم ۸

چیست چندین طمطراق البته در دیر مغان
با نزاری بر نوای زیر شش تا می خورم ۹

زحمت وجع المفاصل را چو زایل می کند
اندک اندک گه گه از بهر مداوا می خورم ۱۰