شماره ۸۵۷ - ای بی خبر ز دردِ دلِ مهرپرورم

ای بی خبر ز دردِ دلِ مهرپرورم
عیبم مکن که عاشقم آخر نه کافرم ۱

چون غافلی ز عشق چه دانی که حال چیست
تو خویشتن پرستی و من عشق پرورم ۲

صاحب‌نظر چو بنگرد انکار کی کند
در قامتِ خمیده و در گونهی زرم ۳

نادیده رویِ دل بر او گویی گرفته اند
از عکسِ رویش آینه ای در برابرم ۴

گشتم بر آستان درش همچو خاک پست
روزی مگر به سهو نهد پای بر سرم ۵

سر در سرِ هواش کنم تا به رستخیز
با آبِ روز خاکِ لحد سر برآورم ۶

گر بنگرند روزِ قیامت ز مهرِ دوست
بوی وفا دهد همه اجزایِ پیکرم ۷

تا در وجودِ بی‌ غرضم عشق راه یافت
زان پس دگر به هستیِ خود باز ننگرم ۸

بی دیده راهْ بینم و بی سر کلاه‌ْدار
بنشسته ی رونده و گنگِ سخنورم ۹

نه نه نه حدِّ مرتبه ی چون منی بود
بر خود یقینم اَر به نزاری گمان برم ۱۰