شماره ۸۵۸ - به زخمِ تیرِ ملامت سپر نیندازم

به زخمِ تیرِ ملامت سپر نیندازم
ز رویِ بازی منگر که عشق می بازم ۱

به غیرِ خانه بر انداز هر بنا که نهم
به هرزه بر گذرِ سیل خانه می سازم ۲

خوش است خانه ی ابرو و تختِ پیشانی
چو شه به تخت و چو لشکر به خانه می نازم ۳

کجاست خانه برافکنده ای که غرفه ی چشم
به رویِ او شود از هر که در جهان بازم ۴

ز پوست رگ ‌رگم ار برکشد به ناحق دوست
چو خانه خانه ی چنگش به لطف بنوازم ۵

دمی چو مُهره ی مِهرم به خانه نیست قرار
چو ماه از پیِ خورشید خانه پردازم ۶

به شش جهات در آوازه ی من است و هنوز
برون نمی رود از کنجِ خانه آوازم ۷

منم که خانهی بازیِ عشق دانم نیک
به بازی ای که کنم خانه ها بر اندازم ۸

حدیث همچو نزاری به رمز می گویم
غریب نیست که فرزندِ خانهی رازم ۹