شماره ۹۱۲ - ما نیز قیامت که بگفتند بدیدیم

ما نیز قیامت که بگفتند بدیدیم
با حور نشستیم و به فردوس رسیدیم ۱

زان می که حلال است چنان مست ببودیم
کز هرچه حلال است و حرام است بریدیم ۲

مستان الستیم ولی نفی گمان را
با خلق نمودیم که بی خود زنبیدیم ۳

آب خضر اینجاست که ماییم ولی چشم
باریک نظر بود سر چشمه ندیدم ۴

اول به دم اهل علو غره نبودیم
صوری به جهان در زسر جهل دمیدیم ۵

دیگر به ورع جامه ی طامات ندوزیم
یک رنگ ببودیم و دوتایی بدریدیم ۶

تو خود منه ای خواجه که ما هم چو گروهه
با آخر سررشته ی خود باز دویدیم ۷

آن بار کژی بود که بی فایده عمری
از عقل به تنبیه و ستم می طلبیدیم ۸

دیوانه ببودیم نزاری و محال است
امید به هشیاری آن می که چشیدیم ۹

گر فایده ی دیگرت از عشق نباشد
آخر نه بدین واسطه از خود برهیدیم ۱۰