شماره ۹۴۲ - دورم دریغ موسمِ عشرت ز دوستان

دورم دریغ موسمِ عشرت ز دوستان
نزدیک شد که باز شود تازه بوستان ۱

یارم نمی خورد غم من هیچ و من همه
خون می¬خورم به جای مِی آخر نکوست آن ۲

هرگز نداشت بی گره کینه ابروان
سبحانه تعالی آخر چه خوست آن ۳

ای رشکِ آفتابِ جهان تاب روی تو
یا رب چه آفتاب و چه ماه وچه روست آن ۴

گر بر رسند کآفت خورشید و ماه کیست
خورشید و ماه هر دو بگویند اوست آن ۵

از نورِ محض خلقتِ او آفریده اند
چون خلقِ خاکیان نه ز نشو و نموست آن ۶

عشّاق را ز سنگ ملامت حجاب نیست
آن کو نداشت طاقتِ سنگی سبوست آن ۷

یا رب بود که یاد نزاری همی کنند
در بارگاهِ خسرو آفاق دوستان ۸

آن شاهِ سرفراز که در جنب رایتش
بر چرخ نیست اتلس ازرق رگوست آن ۹