شماره ۳۰ - در فراقت دل ازین سوخته تر نتوان داشت

در فراقت دل ازین سوخته تر نتوان داشت
خویشتن را به ازین زیر و زبر نتوان داشت ۱

سرخ روییّ خود از لعل تو می دارم چشم
وین چنین چشم کز از خون جگر نتوان داشت ۲

عاشقان را به کرشمه تو چنان ریزی خون
که خود از لذّتش از زخم خبر نتوان داشت ۳

از کنار تو چو طرفی نتوان بر بستن
در میان بسته مرا همچو کمر نتوان داشت ۴

در ره فتنه ازین سر که جمالت دارد
با قوی دستی او پای مگر نتوان داشت ۵

غم دستار و کله بود ازین پیش و کنون
بیم آنست که خود گوش به سر نتوان داشت ۶

گوهر اشک من آن لعل دلاویز آمد
که ازو چشم از لعل تو بر نتوان داشت ۷

مردم چشم مرا خون ز قدمها بچکید
بیش ازین او را بر راه گذر نتوان داشت ۸

چشمت از مردمی ار کرد نظر در کارم
خود از آن چشم جزین چشم دگر نتوان داشت ۹

چند گویی که به خود دار نظر تا برهی
تا تو باشی به خود ای دوست نظر نتوان داشت ۱۰