شماره ۱۳۷ - بدان و آکه باش ای دل ستمکاره

بدان و آکه باش ای دل ستمکاره
وگر چه گفته امت این حدیث صد باره ۱

که گر ببینم ازین پس که نام عشق بری
بجان من که بدست خودت کنم پاره ۲

تو از کجا و سر زلف دلبران ز کجا؟
بپای خود ببلا می روی تو بیچاره ۳

نه دستیاری مال و نه پایداری صبر
برو که نیست ترا دست و پای این کاره ۴

اگر بری به غلط پیش حسن نام وفا
کنند همچو وفا از جهانت آواره ۵

بدست خود مزن اندر خود آتش از پی آنک
سبو درست نیاید ز آب همواره ۶

ز دست عشق پر آتش کنند سینة تو
اگر تو خود همه از آهنیّ و از خاره ۷

تودست برد بلاها ندیده یی آنجا
که ماه رویان پیدا کنند رخساره ۸

چو آتش درخشان جان عاشقان سوزد
کنند هندوکان حلقه بهر نظّاره ۹

بسی بگفتم و دل کم نمی کند ز جگر
چو در نگیرد بیهوده یست گفتاره ۱۰