شمارهٔ ۷۲ - ایضاً له

فروغ روی شریعت تویی که همواره
سواد مسند تو پشت ملّت و دین بود ۱

تو شهسوار بدی در صف کرم آنگاه
که نقره خنگ سپهر از هلال نوزین بود ۲

ز شوق گوهر لفظ تو ای بسا شبها
که آستین من از روی من گهر چین بود ۳

اگر ز هجر تو تلخست زندگانی من
عجب مدار که وصل تو جان شیرین بود ۴

هر آن نفس که زدم در فراق خدمت تو
چو صبح تعبیه دروی هزار زوبین بود ۵

جهانیانرا در غیبت تو شد معلوم
که شرع راز شکوهت چه مایه آیین بود ۶

ز یکدگر بپراکند چون بنات النعّش
زمانه جمعی کان رشک نظم پروین بود ۷

چو شاه شرع ز ما در عرای غیبت شد
همه تسلّی اهل هنر بفرزین بود ۸

زمانه ناگهش از ما بر غم ما بر بود
زهی زمانه که با ماش اینهمه کین بود ۹

اگرچه فرقت آن صدر هر یکی ده کرد
جراحتی که درین سینه های غمگین پود ۱۰

امید وصل تو اکنون محقّقست از آنک
وصال یوسف و یعقوب ز ابن یامین بود ۱۱