شمارهٔ ۱۴۱ - وله ایضاً

من که از دور چرخ ممتخم
وز اسیران گردش ز منم ۱

همچون صبح ار برآورم نفسی
آتش اندر همه جهان فکنم ۲

نه شکیبایی خموش شدن
نه دلیری و برگ دم زدنم ۳

حاصلی نیست از وجود دخودم
زان ملول از وجود خویشتنم ۴

همچو لاله ز سوز دل بدرم
ور ز خارا کنند پیرهنم ۵

داده یی شرح جورهای فلک
بس شگفت آید از تو این سخنم ۶

مگر از اتّحاد مفرط ما
بتوظن برد آسمان که منم ۷

با تو گفتم شکایتی گویم
بستدی آن حکایت از دهنم ۸

چون تو با کاروبار این گویی
من چه ناموس خویشتن شکنم ۹