شمارهٔ ۱۷۲ - وله ایضاً

ای خداوندی که گردون با همه فرمان دهی
میکشد از بندگانت صد هزاران سلطنه ۱

پاسبان بام قدرت آسمان دیده ور
مفرد درگاه جاهت آفتاب یک تنه ۲

می درآری از کمال عاطفت دستی بسر
هر کرا بینی ز غم دل سوخته چون مدخنه ۳

شرم دارد روی خود را، زان زند پیوسته آه
دشمنت تا نیز روی خود نبیند زاینه ۴

زیر دست زیر دستت بحر با آن طمطراق
خاک پای خاک پایت چرخ با آن طنطنه ۵

حاش لله گر کند پیوند با طبع تو غم
طبع غم را از نشاط آن پدید آید دنه ۶

موی براندام فتنه تیغ گردد از نهیب
چون کند در زیر لب کلک ضعیفت دندنه ۷

چرخ زرقا شکل ار خاک درت سرمه کند
بر نیارد هر سر ماه از مه نو ناخنه ۸

از دل و دست و زبانت جاودان آراستست
لشکر اقبال را قلب و جناح و میمنه ۹

چشمه های آب زاید بر خلاف طبع از او
گر بیاد طبع تو بر هم زنند آتش زنه ۱۰

فیض طبع وجود دستت گرد شوندی میزبان
ریگ تشنه هم نماندستی و آتش گرسنه ۱۱

در نگر صدرا بحال من که از فرط نیاز
فاقه خون بر می مکد از من چو از ناقه کنه ۱۲