شمارهٔ ۲۲ - این قطعه در مدح شمس الملّة و الدین شمس الدّین خوارزمی گوید:

ای کریمی که پایۀ قدرت
برتر از اوج چرخ گرانست ۱

بر کریمان تو را همان شرفست
که مرا ارواح را برابدانست ۲

ابر جود تو تا همی گرید
کشت زار امید خندان است ۳

گشت سرما چنان که در بینی
نفس باد همچو سوهانست ۴

شمع گردون ضعیف و اندک نور
بر مثال چراغ دزدانست ۵

روز کوتاه چون من از سرما
زانچه بودست نیم چندانست ۶

در دهانها فسرده آب دهان
از دم سرد همچو یخدانست ۷

استخوانها ز لرزه در تن من
همه طقطق کنان چو دندانست ۸

هرکرا پوستین و پشمینه ست
گردن افراز همچو حمدانست ۹

پیش از این زمهریرموی شکاف
پنبه چون پشم پیش سندانست ۱۰

دفع سرما اگر چه موی کند
زآنکه دانا و زانکه نادانست ۱۱

زنخم می لرزد ار چه مرا
هرچه مویست برزنخدانست ۱۲

آفتابی ز جود بر من تاب
که زسرمام پوست زندانست ۱۳