شمارهٔ ۲۴ - وله ایضا

صدر احرار شهای الدّین ، ای گاه سخا
کان ودریا شده از دست کفت چون کف دست ۱

دشمن از غصّۀ جاه تو چو غنچه دلتنگ
طمع از جام عطای تو چو نرگس سر مست ۲

شرف خانة جوزا که به رفعت مثلست
گشته در جنب سرا پردۀ اقبال تو بست ۳

همة اندیشة غمها ز دل او برخاست
در همه عمر خود آن کس که دمی با تو نشست ۴

به سیه کاری از خدمت تو دورم کرد
که سیه بادا روی فلک سفله پرست ۵

تا در هجر تو بر من بگشادست قضا
در شادی و طرب چرخ برویم در بست ۶

مدّتی رفت که از من کرمت یاد نکرد
والحق ازغصّۀ آن جان ز تن من بگسست ۷

نرسم من به تو وز تو نرسد نامه به من
این چنین حادثه را هم سببی دانم هست ۸

شقّۀ کاغذ دانم ز منت نیست دریغ
زانکه در حقّ منت هست کرمها پیوست ۹

یا زبان قلمت چون ره من بسته شدست
یا نه چون پای رهی دست دبیرت بشکست ۱۰