شمارهٔ ۹۰ - ایضا له

ای که از عدل تو هر مظلومی
داد بیدادگر آسان بستد ۱

قابض تو که به تهدید و وعید
ارتفاع همه سیچان بستد ۲

آب دهقانان یکباره ببرد
وز همه برزگران نان بستد ۳

پخته و خام به مردم نگذاشت
حقّ و باطل همه یکسان بستد ۴

چون جو و کاه صحرا برداشت
باقی از خانه گروگان بستد ۵

بیل و دلو و رسن و پشماگند
با جوال و جل و پالان بستد ۶

کلهاز فرق یتیمان بربود
پیرهن از تن عریان بستد ۷

هر چه بد بستداز آن درویشان
تا طلاق زن ایشان بستد ۸

بود منصف تر ازین نامعلوم
لشکر غزلکه خراسان بستد ۹

ملک الموت بد آن قابض تو
که ز بس غصّه مراجان بتد ۱۰

قدری جو که حوالت کردی
بنداد آن و دو چندان بستد ۱۱

بود فرمان تو بروی به دو جو
این یکی چون بنداد آن بستد ۱۲

آنچه گفتی که بده آن بنداد
و آنچه گفتی تو که مستان بستد ۱۳

باسطی را بکمار ای خواجه
که جو از قابض نتوان بستد ۱۴