شمارهٔ ۱۰۹ - ایضاً له

زهی ستوده خصالی که با کفایت تو
همی نیارد تیر فلک تغفّل کرد ۱

تویی که هرکه زخاک جناب تو بگذشت
همه حکایت دلداری و تفضّل کرد ۲

زرنگ خامه و نظم حدیث تو هر سال
عروس ملک بزّر و گهر تجمّل کرد ۳

نسیم خلق تو با سینه های غمگینان
همان کند که دم نو بهار با گل کرد ۴

چو سنگ زیر تویی آسیای ملکت
ضرورتست ترا بارما تحمّل کرد ۵

به آب لطف تو میگردد آسیای هنر
هزارباره خرد اندرین تأمّل کرد ۶

بخدمت تو رهی را وسیلت خود ساخت
کسی که عمر خود اندر سر توکّل کرد ۷

چنان مکن که خجل گردد اندرین که رهی
به پای مردی لطف تو این تقبّل کرد ۸

ببین چگونه بود در مقام بخشایش
کسی که از همه عالم بمن توسّل کرد ۹