شمارهٔ ۱۷۶ - ایضا له

سرورا عرضها نمی باید
که به دست سخن بسوده شود ۱

شعر آیینه ییست کاندر وی
صورت حالها نموده شود ۲

هر کجا تخم مردمی کارند
خوشۀ شکر از آن دروده شود ۳

زنگ این ننگ از صحیفه نام
نه همانا که خود ز دوده شود ۴

هر که از شاعران طمع دارد
به کدامین زبان ستوده شود؟ ۵

بس که نا گفتنی شود گفته
هر کجا این سخن شنوده شود ۶

هیچ عاقل به خویش نپسندد
هر چه از مال ما ربوده شود ۷

هست نقصان عرض و وصمت جاه
مال کز سیم ما فزوده شود ۸

زشت نبود که آن که کان دارد
به گدایی به خاک توده شود ۹

چه گشاید ترا از آن صندوق
که به حرف هجا گشوده شود ۱۰