شمارهٔ ۱۸۸ - وله ایضا

نیاز و آرزوی من به روی فخرالدّین
از آن گذشت که در حیّز بیان آید ۱

بدان که جان مرانسبتیست با لطفت
ز شوق لطف تو هر دم دلم بجان آید ۲

گهر نثار کند بر سر زبان چشمم
مرا چو نام شریف تو بر زبان آید ۳

به جستجوی خبر جانم از دریچۀ گوش
زمان زمان به سر راه کاروان آید ۴

همه تسلّی جانم بدان بود هر شب
که با خیال تو در ذکر سوزیان آید ۵

سلام و خدمت خادم ازو قبول کند
چو باد خوش دمش از خاک اصفهان آید ۶

بدان که از خدمات رهی گرانبارست
نسیم باد صبا چون که ناتوان آید ۷

اگر شمایل لطفت بکوه بر شمرم
ز یاد خلق تواش آب بر دهان آید ۸

ز شرم لفظ تو متواریست آب حیات
درون پردۀ ظلمت از آن نهان آید ۹

بنزد لطف تو گر هیچ باشدش آبی
چو آب سوی جنابت بر دوان آید ۱۰

دهد شمایل لطف تو خاطرم را یاد
سحرگهان که نسیمی ز گلستان آید ۱۱

زمان وصل تو امیددارم و دانم
زمان جانم اگر ناید آن زمان آید ۱۲