شمارهٔ ۱۸۹ - ایضا له

مرا سخن چو بیاد تو بر زبان آید
به طعم آب حیات و به ذوق جان آید ۱

ز لفظ و معنی تو پای زاستر ننهد
چو عقل را هوس باغ و بوستان آید ۲

بهر کجا که اشارت کند سر انگشتت
غرایب نکت آنجا بسر دوان آید ۳

انامل و قلم تو سه پایه و علمیست
که بازگشت معانی بسوی آن آید ۴

معالی تو به تحقیق چون معانی تو
گمان مبر که در اندازۀ گمان آید ۵

زهی که از سر کلک تو اهل دانش را
کلید قفل در گنج شایگان آید ۶

لواعج شعف من بدست بوس شریف
از آن گذشت که در حیزّ بیان آید ۷

چو آفتاب نهم چشم بر دریچة نور
سحرگهان که نسیمی ز گلستان آید ۸

سر شک چشمم بینی گرفته دامن من
چو شمع هر گه مرا « نور » بر زبان آید ۹

ز شوق حادق دان این که همچو صبح مرا
به هر نفس که زنم نور در دهان آید ۱۰

من از خیال تو شرمنده ام که او هر شب
برای من ز بخارا به اصفهان آید ۱۱