شمارهٔ ۲۱۰ - وله ایضا

جناب عالی نزدیک و من بخدمت دور
بنزد عقل همانا که نیستم معذور ۱

و لیک رسم جهان ستمگر این بودست
که بیدلانرا دارد ز کام دل مهجور ۲

شکفته گلبن وصل و نشسته من دلتنگ
کنار آب زلال و مرا جگر محرور ۳

دلم ز سینه فغان می کند همی گوید
که ای خلاصۀ ایّام و پادشاه صدور ۴

تویی که معدلتت هست خلق را شامل
تویی که عادت تو هست بر کرم مقصور ۵

به غیبت تو ببین تا چه کرده باشد خود
فلک که با من این می کند بوقت حضور ۶

نه جایگاه مقام و نه راه بیرون شو
بر آستان تحیّر بمانده ام محصور ۷

چنین که حال دعا خلل پذیر شدست
مگر بهمّت صدر جهان شود مجبور ۸