شمارهٔ ۲۱۱ - وله ایضا

ای کاینات در نظر همّتت حقیر
دیوار آسمان ز معالیّ تو قصیر ۱

نزهتگه خرد ز خیالت ، دماغها
بستانسرای خلد ز اندیشه ات، ضمیر ۲

هم عقل را هدایت لفظ تو رهنمای
هم خلق را لطافت خلق تو دستگیر ۳

ای خلق را وجود تو بایسته تر ز جان
وی در جهان بقای تو چون عقل ناگزیر ۴

در جان من ز شوق جناب تو آتشیست
کز نسبت تفش خنکست آتش سعیر ۵

گر آب هفت دریا ریزند بر سرش
الّا به آب دجله نگردد سکون پذیر ۶

وین خاصیت خدای بدان داد دجله را
کوهست در جوار جناب تو جای گیر ۷

چندان ز روزگار مرا مهلت آرزوست
کز خاک آستان تو چشمم شود قریر ۸

انفاس پر نفایس تو منقطع مباد
ای همچو آفتاب در ایّام بی نظیر ۹