هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از بخشش و شکرگزاری سخن میگوید و بیان میکند که ثنای الهی را نه از روی تکلّف، بلکه از روی ایمان و عشق میسراید. او از زبان رهی (احتمالاً اشاره به عارف یا راهنمای معنوی) میخواهد که کار خود را انجام دهد و او نیز به شیوه خود به ستایش میپردازد.
رده سنی:
15+
متن دارای مفاهیم عرفانی و اخلاقی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و شناخت نسبی از مفاهیم دینی و ادبی دارد. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک ممکن است برای مخاطبان جوانتر چالشبرانگیز باشد.
شمارهٔ ۲۵۹ - ایضا له
پریر جود تو با من حدیث بخشش کرد
ز بهر آنکه منش شکر جاودان گویم ۱
من از تکلّف گفتم که نی معاذالله
که من ثنای تو از بهر سوزیان گویم ۲
بگویش خویش فرو گوی از زبان رهی
تو کار خویش همی کن که من خود آن گویم ۳
ز بهر آنکه منش شکر جاودان گویم ۱
من از تکلّف گفتم که نی معاذالله
که من ثنای تو از بهر سوزیان گویم ۲
بگویش خویش فرو گوی از زبان رهی
تو کار خویش همی کن که من خود آن گویم ۳
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۳
۳۶۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۲۵۸ - وله ایضا
گوهر بعدی:شمارهٔ ۲۶۰ - ایضاله
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.