شمارهٔ ۳۲۳ - وله ایضا فی مذمة الدّنیا

تا کی این رنج روزگار بری ؟
بار این پیر نابکار بری؟ ۱

جهد کن تا ز موج خیز بلا
کشتی عمر بر کنار بری ۲

امن جانها ز حصن اسلامست
کوش تا جان درین حصار بری ۳

ترسم از گلبن جهان به طمع
گل نچینیّ و زخم خار بری ۴

روزگار تو زان عزیزترست
که تو اندوه فخر و عار بری ۵

مال و نعمت ترا بدان دادند
که تو در بندگی بکار بری ۶

نه بدان تا تو ساز جنگ کنی
یا که او را بکارزار بری ۷

به شترمرغ مانی ای خواجه
نه بپّری همی نه بار بری ۸

روزگارت ببرد عمر و هنوز
تو بر آنی که روزگار بری ۹

خوش بود خواب و لذّت مستی
باش تا کیفر خمار بری ۱۰

به زبانی همه دروغ و دغل
دهدت دل که نام یار بری؟ ۱۱

آفرینش ترا برد فرمان
گر تو فرمان کردگار بری ۱۲