شماره ۲ - ای خسروی که از رخ دوشیزگان غیب

ای خسروی که از رخ دوشیزگان غیب
هر لحظه دست فکرت تو در کشد نقاب ۱

در عرض گاه زینت بزم تو فی المثل
طاووس وقت جلوه نماید کم از غراب ۲

حفظت به هر زمین که سپر در سپر کشید
ممکن بود که رخنه شود تیغ آفتاب ۳

وز بیم میل قهر تو کان دم به دم بود
بر چشم دشمنانت نیارد گذشت خواب ۴

شاها زکوة گوش و زبان را ز راه لطف
بشنو ز من سؤالی و تشریف ده جواب ۵

آن کس که حکم کرد به طوفان باد و گفت
کاسیب آن عمارت عالم کند خراب ۶

تشریف یافت از تو و اقبال دید و کس
در بند آن نشد که خطا گفت یا صواب ۷

من بنده چون به پیش تو ابطال کرده ام
با من چرا ز وجه دگر می رود خطاب ۸

بر من و بال شد هنر من که صد بلا
بر ساعتی که من به هنر کردم انتساب ۹

گو نیست گرد عالم و گو پست شو فلک
بر من به نیم جو چو فکندم درین عذاب ۱۰

طوفان من گذشت که نه ماه ساختم
از آب دیده شربت و از خون دل شراب ۱۱

سهل است این سه ماه دگر نیز همچنین
تن در دهم به آنک نه نانم بود نه آب ۱۲

لیکن ز دست فاقه بترسم که عاقبت
هم من ز جان بر آیم و هم خسرو از ثواب ۱۳