شمارهٔ ۲۶ - فرهاد و بیستون

شاخِ گل از نازکیّ یار یادم می دهد
برگ گل زان گلرخ رخسار یادم می دهد ۱

چون روم درکوه تا از یاد او فارغ شوم
می خرامد کبک و زان رفتار یادم می دهد ۲

هر کجا بینم گلی با خار میسوزم که آن
همدمیّ یار با اغیار یادم می دهد ۳

داستان تیشه فرهاد و کوه بیستون
خار خار سینه افکار یادم می دهد ۴

چون روم درگلستان کز خویش آسایم دمی
بانگ بلبل ناله های زار یادم می دهد ۵

رسته بودم از جفایش وه که جور روزگار
باز خونریزی آن خونخوار یادم می دهد ۶

جان شیرین سوزدم چون شعر محیی بشنوم
زانکه شیرینی آن گفتار یادم می دهد ۷