شماره ۱۰۴۰ - بادِ صبا بر گرفت بویِ عرق چینِ تو

بادِ صبا بر گرفت بویِ عرق چینِ تو
نافۀ مشکِ تتار نیفۀ پرچینِ تو ۱

کاش که من باد می تا چو صبا هر سحر
راه گذر یابمی بر سرِ بالین تو ۲

بادِ صبا نرم‌نرم گه‌گه از آن می‌وزد
تا ننشیند غبار بر گلِ نسرین تو ۳

غیرتِ سرو و سمن قامت و سیمای تو
رشکِ ختا و ختن نافۀ مشکینِ تو ۴

صفحه رویم شود از قطراتِ مژه
راست مرّصع چنانک خوشۀ پروینِ تو ۵

آفتِ عقل است و هوش غمزۀ خون ریزِ تو
راحت جان است و دل لعلِ دُر آگین تو ۶

بس که نویسند باز تجربه را عاشقان
از ورقِ روزگار مهرِ من و کینِ تو ۷

عاقبت از شورِ من هیچ نشد حاصلی
نیست نصیبم مگر از لبِ شیرینِ تو ۸

خونِ نزاری مریز تا به کی آخر ستیز
گرچه انصاف و داد نیست در آیینِ تو ۹