شماره ۱۰۴۱ - باز مرا مست کرد بویِ عرق چینِ تو

باز مرا مست کرد بویِ عرق چینِ تو
در سرم افتاد شور ز آن لبِ شیرینِ تو ۱

عنبرِ زلفِ تو برد رونقِ مشکِ ختا
قاعدۀ نو نهاد طرّه پر چینِ تو ۲

نافۀ آهویِ چین خشک شد از رشکِ آنک
هم چو بلورِ ترست نافۀ سیمینِ تو ۳

بستر و بالینِ من نیست به جز خاک و خشت
رقص‌کنان هندوان بر گلِ نسرین تو ۴

گر دُرر چشم من جمع کند جوهری
باز نداند کس از خوشۀ پروین تو ۵

حسن و جمال و جلال این همه داری و لیک
رسمِ وفا پروری نیست در آیین تو ۶

شد دلِ تنگم خراب نی غلطم خونِ ناب
راست بگویم ز چه از دلِ سنگینِ تو ۷

عیب نزاری کنی گر کند آشفتگی
شیفته می‌داردش بویِ عرق چین‌ِ تو ۸