شماره ۲۳ - چو زلف تو بود از تکبر دوتا

چو زلف تو بود از تکبر دوتا
به بادی بیفتاد مسکین ز پا ۱

گشودن ز زلفت گره مشکل است
درین شیوه مو می شکافد صبا ۲

بکش دامن حسن چون گل ز ناز
که بر قد تو دوختند این قبا ۳

کس آن خاک ره جز به مژگان نرفت
به چشم از پی آن رود توتیا ۴

کجا می دهد دستم از بخت ید
که پایش ببوسم پس از مرحبا ۵

مرا زان نظر انقدر چشم هست
که در چشم عاشق بود خوش حیا ۶

دهان تو میم است و بالا الف
خدا آفرید آن دو از بهر ما ۷

مکن پیش من ذکر حلوای لب
چو کردی بکن رحمتی بر گدا ۸

گدای در ماست گفتی کمال
چنین است شی الله ای پادشا ۹