شماره ۳۱ - دل می کشد به داغ تو هر لحظه سینه را

دل می کشد به داغ تو هر لحظه سینه را
داغی بکش به سینه غلام کمینه را ۱

زینسان که مشک زلف ترا سر نهاده است
گردن کشی چراست به تو عنبرینه را ۲

ترسم بر ابروی تو نهادن دل ضعیف
کز طاقها شکست فتد آبگینه را ۳

خال رخت ز بنده بدزدید عقل و دین
شب با چراغ یافت متاع بهینه را ۴

در لطف اگر چه دهان و لبت یکی است
ما چشم کرده ایم ز خاتم نگینه را ۵

درهاست در سفینه شعرم که پیش شاه
آنها کشم به بنده ببخشد خزینه را ۶

شاه از تو گر سفینه طلب میکند کمال
باید روانه ساخت به دریا سفینه را ۷