شماره ۲۹۳ - آن پری وش که خطش گوشه مه می فرسود

آن پری وش که خطش گوشه مه می فرسود
در من آتش زد و آورد به روی این همه دود ۱

هر چه کم کرد که از مایه روشن رویی
راست کرد آن رخ زیبا و برآن نیز فزود ۲

تا غم او زد انگشت طلب بر دل من
دل غمدیده برویم در شادی نگشود ۳

بی تو وقتی به شبم دیده شدی مایل خواب
گویی آن عهد که شد دیده مرا خوابی بود ۴

سخن باطل حاسد مشنود در حق من
که حدیث از دهن هیچ کسان کی نشنود ۵

چه سعادت به جهانم پس از این دست دهد
که به پای تو دهم بوسه علیرغم حسود ۶

تا کمال از دهن او دل خود باز ستد
گونیا بار دگر از عدم آمد بوجود ۷