شماره ۱۰۱۵ - خواهم بر تو بردن تن را که شد خیالی

خواهم بر تو بردن تن را که شد خیالی
باری برم خیالی چون نیستم وصالی ۱

ای باد کی گذارت زآن سو مجال باشد
بیماری و نباشد دانم ترا مجالی ۲

امروز نیست زاهد غافل ز حال رندان
کو را به هیچ وقتی وقتی نبود و حالی ۳

چون زلف و رخ نمودی کردم سؤال بوسه
دیدم تسلل دور آمد مرا سؤالی ۴

از زلف خویش دل را زنجیر کن مهیا
گر ابرویت نماید دیوانه را ملالی ۵

میخواست گل که خود را مالد برآن بناگوش
آن شوخ بی ادب را بایست گوشمالی ۶

همکاسه سگانت سازی من گدا را
گر کوزه گر بسازد از خاک من سفالی ۷

روی نو بر نتابد از زلف سایه ای هم
داری ز سایه خود از ناز کی ملالی ۸

دارد کمال با خود زلفش نرا مقید
دارند ماهرویان در دلبری کمالی ۹