شماره ۱۷۳ - چون منی را کی رسد روی جهان آرای تو

چون منی را کی رسد روی جهان آرای تو
دولت چشمم بود گردی ز خاک پای تو ۱

روی بنمودی و غوغا در جهان انداختی
تا جهان باشد مبادا ساکن از غوغای تو ۲

روزگارم زاستخوان سر چو انگیزد غبار
چون سرم هر ذره یی دارد سر سودای تو ۳

لایق جان عزیزی در میان جان نشین
چشم و دل را چون کنم در آب و آتش جای تو ۴

سرو را روزی به بالای تو نسبت کرده ام
شرمساری می برم عمریست از بالای تو ۵

خوش بیاراید هوای نو بهاری روی گل
تا نماید دل ربایی چون رخ زیبای تو ۶

چشم من گوید به گل بیرون کن از سر این خیال
کی بود آن را که بیند روی او پروای تو ۷

آب اگر عکست نمودی آن نمودی بیش نیست
بود می باید نمودی کی بود همتای تو ۸

زاشک در پای خیالت گوهر افشان شد همام
گفت در چشم تو آید عقد گوهرهای تو ۹