شماره ۵ - چشم تو برانگیخت ز دل ذوق کهن را

چشم تو برانگیخت ز دل ذوق کهن را
در کام ورع ریخت می توبه شکن را ۱

تا نام شب وصل تو آمد به زبانم
چون شمع لبم می مکد از ذوق دهن را ۲

در دل شکند یا به لب آید؟ چه صلاح است؟
پیچیده خروشی به گلو مرغ چمن را ۳

از زندگی بیهده چندان شده ام سیر
کز رشتهٔ جان ساخته ام تار کفن را ۴

از محرمی شانه به آن طره چه گل کرد؟
کاشفتگیی هست سر زلف سخن را ۵

چون عاشق مشتاق، گشاید مژه آغوش
در غربت اگر یاد کنم خاک وطن را ۶

مشکین سخنی خامه ام انگشت نماکرد
از نافه شناسند، غزالان ختن را ۷

بر روی تو حیران پریشانی زلفم
سنبلکده کرده ست، گریبان سخن را ۸

هرکس نفسش بوی دل خسته ندارد
از چاه برآورده تهی دلو و رسن را ۹

شاید که کند راه غلط، پیک نسیمی
بگشای حزین ، روزنه بیت حزن را ۱۰