شماره ۱۶۰ - حرف غم عشق از لب خندان که جسته ست؟

حرف غم عشق از لب خندان که جسته ست؟
این شور قیامت، ز نمکدان که جسته ست؟ ۱

از قلب سپاه دو جهان صاف گذر کرد
این ناوک شوخ، از صف مژگان که جسته ست؟ ۲

زد درگل و خار این شرر شوخ، ندانم
ز آتشکده ی سینه ی سوزان که جسته ست؟ ۳

نگذاشت به جا دامن پاکی که نزد چاک
این یوسف بی باک، ز زندان که جسته ست؟ ۴

از هم گسلد سلسلهء عقل و جنون را
دیوانه ام از زلف پریشان که جسته ست؟ ۵

گاهی دل خون گشته و گه دانهٔ اشک است
این قطره، ندانم ز رگ جان که جسته ست؟ ۶

می گردد اوا از گردش خویشش خبری نیست
گوی فلک از صولت چوگان که جسته ست؟ ۷

نشمرده، کند در گره غنچه، بهارش
این مشت زر، از لطمهٔ احسان که جسته ست؟ ۸

از چشم غزالان حرم دود برآورد
این برق بلا، ز آتش پیکان که جسته ست؟ ۹

سر تا به قدم شعلهٔ آهی ست حزین ت
یا رب ز نهاد دل سوزان که جسته ست؟ ۱۰