شماره ۱۷۱ - چه دولتی است که دردت نصیب جان من است!

چه دولتی است که دردت نصیب جان من است!
همای تیر تو را، طعمه استخوان من است ۱

تو خود به پرسش من لعل جانفزا بگشا
که قفل خامشی عشق، بر زبان من است ۲

چه شدکه دسترس سیرگلبشانم نیست؟
بهار در قدم چشم خونفشان من است ۳

عنان گسسته تر از شوق لامکان سیرم
سپهر بی سر و پا، گرد کاروان من است ۴

رواست لاله اگر کاسه داشت پیش کفم
گلیست داغ،که مخصوص گلستان من است ۵

حزبن ، ز خانه به دوشان این گلستانم
همیشه مشت پر خویش آشیان من است ۶