شماره ۲۳۲ - حیرانی من محرم آن روی چو ماه است

حیرانی من محرم آن روی چو ماه است
این دیده چراغی ست که بی دود سیاه است ۱

رونق ده حسن است فراوانی عاشق
آرایش رخساره ی شه، گرد سپاه است ۲

دل خانه تهی کرده ز خود، تا تو درآیی
چون حلقه ی در، دیده ی ما چشم به راه است ۳

شاید که اثر شانه زند، زلف اجابت
تا پارهٔ دل در شکن طرهٔ آه است ۴

تهمت به اجل بسته عبث مفتی ملت
بر محضر جانبازی ما عشق گواه است ۵

صیاد مرا دیده ی من حلقه ی دامی ست
مژگان تماشا نگهان، مهر گیاه است ۶

جایی که دهد پیر مغان جام صبوحی
عذریست تو را توبه، که بدتر ز گناه است ۷

در دامن عزلت بشکن پای طلب را
غربال صفت عرصه ی گیتی همه چاه است ۸

غم بار گشاید چو به سر وقت من آید
در ره گذرد هر که، دلم قافله گاه است ۹

تلخی کش پیمانه ی مرد افکن عمرم
هر مو به تن خستهٔ من مار سیاه است ۱۰

چون شمع دل و دیده کدام است حزین را
چشم و دل عاشق همه اشک و همه آه است ۱۱