شماره ۳۲۳ - سر رشته صبری که ز دل رفت و نهان شد

سر رشته صبری که ز دل رفت و نهان شد
ما را رگ جان گشت و تو را موی میان شد ۱

اورنگ نشین بوده ام اقلیم بقا را
این جسم فرومایه مرا دشمن جان شد ۲

در شام غریبی مطلب لقمه بی رنج
موسی چو برون از وطن افتاد شبان شد ۳

مشکل به شط باده شود زاهد سگ، پاک
بیجا دو سه جامی می پاکیزه، زیان شد ۴

گفتی سخن از هجر و گشودی لب زخمم
رفتی ز نظر، خون دل از دیده روان شد ۵

گفتم شکنم توبه، خزان آمد و گل رفت
رفتم که به می روزه گشایم، رمضان شد ۶

با طبع کهن چیست حزین ، این همه شوخی؟
در عشق عجب نیست، اگر پیر جوان شد ۷