شماره ۳۸۰ - محرومی وصال تو دل را نوید بود

محرومی وصال تو دل را نوید بود
صبح امید آینه، چشم سفید بود ۱

در دیده می تپید چو بسمل به خون دل
کز تیغ دوری تو نگاهم شهید بود ۲

شب داشتیم بزم خوشی با خیال تو
هوشم خراب بادهٔ گفت و شنید بود ۳

بر ما گذشت و بگذرد امّا ز حق مرنج
کز شیوهٔ وفای تو دوری بعید بود ۴

ساقی بیا که پیری و مخموریم بلاست
دل از تو شیر مست شراب امید بود ۵

می داد می، به کشتی افلاک جبرئیل
جایی که پیر میکد هٔ ما مرید بود ۶

یا رب که آب میکده از ما دریغ داشت؟
مفتی درین معامله گویا یزید بود ۷

یعقوب اگر ز یوسف خود داشت آگهی
پیراهنش ز پردهٔ چشم سفید بود ۸

دلها شکفته می شود از گفتگوی عشق
درهای بسته را نفس ما کلید بود ۹

اشکم که داشت آینهٔ خسروی حزین
امّیدوار یک نظر اهل دید بود ۱۰