شماره ۵۴۰ - من خراباتیم ای شوخ، مرا یار مگیر

من خراباتیم ای شوخ، مرا یار مگیر
نیکنامی تو، ره خانه خمّار مگیر ۱

عنبرین طره چه انداخته ای بر سر دوش
کافر عشق تو ماییم، تو زنار مگیر ۲

شمع سان گر سرم از تیغ زنی زنده شوم
کار این سوخته را این همه دشوار مگیر ۳

گل آدم کف تقدیر، چهل روز سرشت
باری از تربیتم دست به یکبار مگیر ۴

من اگر نیکم اگر بد، به صفا آینه ام
که تو را گفت، مرا لایق دیدار مگیر؟ ۵

گر به گستاخیم از سینه صفیری زده سر
رحم فرما و به این مرغ گرفتار مگیر ۶

صد سخن گفتم و نشنیده گرفتی و گذشت
یک سخن را به دل نازک خود بار مگیر ۷

عشق نبود عجبی گر به رگ و ریشه دود
آتش است این، نتوان گفت که در خار مگیر ۸

این جواب غزل مرشد روم است که گفت
من به بوی تو خوشم، نافه تاتار مگیر ۹