شماره ۶۷۹ - صبح آینهٔ طلعت نیکوی تو دیدیم

صبح آینهٔ طلعت نیکوی تو دیدیم
شب گردهٔ گیسوی سمن بوی تو دیدیم ۱

نه سرو شناسیم درین باغ، نه شمشاد
ما جلوه پرستان قد دلجوی تو دیدیم ۲

تا چشم کند کار سواد دو جهان را
یک گردشی از نرگس جادوی تو دیدیم ۳

جان مطلع خورشید جمال تو نوشتیم
دل مشرق انوار مه روی تو دیدیم ۴

آن روز که پا در حرم عشق نهادیم
سرها همه را خاک سر کوی تو دیدیم ۵

آمد چو عیان، نیست دگر جای بیان را
بستیم زبان، چشم سخن گوی تو دیدیم ۶

پروای جهت نیست دل یک جهتان را
در هر جهتی قبلهٔ ابروی تو دیدیم ۷

زان پیش که در زلف تجلّی شکن افتد
دلها همه را درشکن موی تو دیدیم ۸

در دیر و حرم قبلهٔ مقصود تویی تو
ذرّات جهان را همه رو سوی تو دیدیم ۹

نی نی غلطم، ذرّه چه و مهر کدام است؟
ما غیر ندیدیم، عیان روی تو دیدیم ۱۰

تنها نه حزین است درین باغ نواسنج
هر برگ به گلبانگ هیاهوی تو دیدیم ۱۱